Rozważania na dziś

I Zwiastowanie Najświętszej Maryi Pannie

Maryja przez zwiastowanie dostała bezpośrednie zaproszenie do świętości, Bóg wychodząc w ten sposób do Niewiasty z Nazaretu zaprosił całą ludzkość, powołał wszystkich, aby przez wypełnianie życiowej misji, mogli wejść do chwały Nieba.

II Nawiedzenie świętej Elżbiety

Matka Boża „weszła do domu Zachariasza”, była to niespodziewana wizyta. Często niespodzianie Maryja wchodzi do naszych serc, kiedy my zaaferowani codziennymi zadaniami, gubimy się w krzątaninie, w  pewnym momencie wchodzi Zwiastunka Dobrej Nowiny i przemienia nasze życie.

III Narodzenie Pana Jezusa

W tej ubogiej szopie zdaje się, że przebywają wszystkie ówczesne stany – zamożni Królowie, cieśla Józef, pasterze i kobieta, ależ gdzie byli kapłani i żołnierze? Oto Ta mała Dziecina to Pan Zastępów i Najwyższy Kapłan!

IV Ofiarowanie Pana Jezusa w świątyni

Spróbujmy wejść w serce starca Symeona, który dzień po dniu, zapewne już umęczony, pełnił służbę w świątyni. Może już rutynowo zapalał oliwne kaganki, może bez większego zaangażowania składał ofiary, lecz tego dnia, Jego serce zaczęło bić o wiele mocniej, od tego dnia, każdy dzień stał się inny.

V Odnalezienie Pana Jezusa w świątyni

Oto święta Rodzina „z bólem serca” szukała Syna Bożego, niezwykła postawa osób wierzących, wzorów dla nas, którzy z lekkością na sercu oddalamy się od Boga, wydaje nam się, że tak jest łatwiej i lżej, gdy nie ma Pana, bo on widzi wszystko. Wydaje nam się…

I Modlitwa Pana Jezusa w Ogrójcu

„Smutna jest moja dusza aż do śmierci” to krzyk wnętrza, który wyraża brak nadziei na dobrą przyszłość. Czy Pan widział wtedy już kolejne godziny? Może dobrze, że My nigdy nie osiągniemy pewności co do jutra, może dzięki temu, choć trochę uwierzymy nadziei.

II Biczowanie

Piłat zdaje się, że próbował bronić Prawdy, „chciał dobrze”. Panie, czemu on tak łatwo uległ tłumowi, dlaczego tak szybko poddał się w tym sporze, choć miał rację? A może musimy zapytać się siebie, bo Piłat jest odbiciem naszych postaw.

III Cierniem ukoronowanie

Najpierw ubiczowany, a później wyszydzony, również i kolejne godziny są nam dobrze znane. Dlaczego nas to już nie porusza, czemu opis męki nam spowszedniał, czyż aż tak dużo przemocy jest wokoło nas, czy może my zobojętnieliśmy na krzywdy innych?

IV Droga Krzyżowa

Jedyną naszą pomocą dla Ciebie Panie są drobne gesty wobec całej męki jaką przeszedłeś. Nie jesteśmy w stanie Ci pomóc nieść krzyż, bo mamy swoje; wytrzeć Ci twarz, bo jesteśmy brudni; pocieszyć Cię, bo żyjemy w mroku. Jedynie czystą duszą możemy Ci pomóc.

V Śmierć Pana  Jezusa na Krzyżu

Jedynie Jan, najmłodszy spośród Apostołów, jedyny z uczniów, który nie opuścił Mistrza w cierpieniu i śmierci. Dlaczego tylko on, skoro dwunastu wybrałeś, być może tylko Jan, najmłodszy, był w stanie zaryzykować wszystko, bo nie miał nic poza Tobą.

I Zmartwychwstanie

Rozerwały się pęta, którymi zabezpieczony był grób – widoczny ślad zwycięstwa nad ostatnimi więzami ludzkości, więzami śmierci. Teraz człowiek stał się w pełni wolny, bo żyje wiecznie w szczęśliwości.

II Wniebowstąpienie

Jakże, Panie, Ty bardzo nam ufasz! Takie zaufanie może wypływać jedynie z głębokiej miłości, bo pozostawiłeś nam sprawy Królestwa Niebieskiego, swoje sakramenty i Mistyczne Ciało, a sam wzniosłeś się do chwały Ojca, gdzie spoglądasz jak nieudolnie pilnujemy tych skarbów.

III Zesłanie Ducha Świętego

Nie pozostaliśmy bez Twego wsparcia, lecz dostaliśmy wszelkie potrzebne dary, aby nie utracić nic z tego, co nam zostawiłeś, a chociaż słabi jesteśmy to nas wzmacniasz, nie ze względu, że to wszystko jest Twoje, ale dlatego, że my jesteśmy Twoi.

IV Wniebowzięcie

Wznosisz się Maryjo do niebieskiej chwały, lecz nie z Twojej mocy, ale Bożego zawezwania, ostatnie posłuszne poddanie się jest nagrodą Twego ziemskiego heroizmu podporządkowania planu Bożemu. Pani, ucz nas tej postawy pokory i zawierzenia Bożym wezwaniom.

V Ukoronowanie Najświętszej Maryi Panny na Królową nieba i ziemi

Oto ktoś siedzi na tronie, ale nie jest to Królowa. Ten tron nie wystaje ponad innych, nie wyróżnia się, a Ta do której przynależy sadza na nim ludzi umęczonych wędrówką, pokrzywdzonych i cierpiących niesprawiedliwość, aby obmyć ich rany.